یکبار از زنی موفق خواستم تا راز خود را با من در میان بگذارد ، لبخندی زد و گفت : موفقیت من زمانی آغاز شدکه نبردهای کوچک را به جنگجویان کوچک واگذار کردم . 

دست از از جنگیدن با کسی که شجاعت روبرو حرف زدن نداشت و در پشت سر و به انحاء مختلف آنگونه که می خواست غیبتم را می کرد برداشتم تا همچنان در جهل مرکب خود بماند .

دست از جنگیدن با خانواده همسرم برداشتم تا زمانه حقانیت را به اثبات برساند.

دیگر به دنبال جنگیدن برای جلب توجه و بیان حق خود نبودم ، سعی نکردم انتظارات بیجای دیگران را برآورده کنم و همه را شاد و راضی نگه دارم . دیگر سعی نکردم کسی را راضی کنم که بفهمد درباره من اشتباه می کند .

آنگاه شروع کردم به جنگیدن برای : اهدافم ، رویاهایم ، ایده هایم و سرنوشتم 

روزی که جنگهای کوچک را متوقف کردم ، روزی بود که مسیر موفقیتم آغاز شد . آن روز فهمیدم کسانی که دائم با کلام ، رفتارشان باعث آزار دیگران می گردند دو حالت دارند یا می خواهند با آنهاباشند ؛ نمی توانند و یا اینکه می خواهند در جایگاه آن فردباشند که نمی توانند . لذا بهترین راه برای تشفی خاطرشان تخریب دیگران دانستند و تغافل طرف مقابل را بجای حمل بر حرمت نگه داری و فرصت فهمیدن دانستن ، حمل بر به حق بودن خود دانسته و همچنان به یاوه گویی های خود مشغول شدند . 

هر نبردی ارزش زمان و روزهای زندگی ما را ندارد . نبردهایمان را عاقلانه انتخاب کنیم و گوش به اراجیف من های مدعی علم که همان عالمان بی ادب و جاهلان مقدس مآب پینه بر پیشانی بسته برای بازی دادن دیگران که خون به دل علی علیه السلام و شیعیان حقیقی اش نمودند نکنیم . آنها را بسپاریم با بودن در کنار من های بی ارزش و نیرنگ بازی چون خودشان و بگذاریم تا همچنان با باور ادعایی خود مدتی خوش باشند . سخن گفتن با این جماعت مانند سخن با دیوار است ، نرود میخ آهنین بر سنگ ، اینان خود به خواب زده بیدار نما هستند و مردگان متحرک بر روی زمین...